هدف از تحقیق حاضر، بررسی تاثیر تمرینات کششی و تقویتی با توجه به اصول افزایش تدریجی باربر بر روی درد و عملکرد بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی بود. بدین منظور، 24 بیمار مبتلا به سندرم کشککی رانی با میانگین سنی 40.89 سال در دو گروه کنترل و تمرین درمانی تقسیم شدند. گروه تمرین درمانی، تمرینات کششی و قدرتی را دریافت نمودند در حالی که گروه کنترل هیچ گونه درمانی دریافت ننمودند. ابراز های استفاده شده شامل مقیاس VAS، پرسش نامه کوجالا و تست های پله و اسکات بود. مقیاس  VASو پرسش نامه کوجالا قبل از شروع برنامه درمانی و در پایان هرهفته برای ارزیابی درد و عملکرد ذهنی آزمودنی ها تکمیل شدند. تست های عملکردی پله و اسکات نیز قبل از شروع برنامه درمانی ودر پایان هفته ششم برای ارزیابی عملکرد عینی هر گروه از آزمودنی ها استفاده شد. اطلاعات گرد آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون آماری Repeated measuresa  ANOVA، ویلکا کسون و یومن ویتنی در سطح معنی داری)  p<0.05) تجزیه و تحلیل گردید. یافته های تحقیق نشان داد که روش درمانی مورد استفاده بعد از شش هفته درمان برمیزان درد و عملکرد بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی، اثر بخشی معنی داری دارد( p<0.05 ) و آزمودنی های گروه تمرین درمانی در پایان هفته های پنجم و ششم به ترتیب بهبود عملکرد و کاهش معنی دار درد را نشان دادند (p<0.05).با توجه به یافته های تحقیق می توان نتیجه گیری نمود که بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی رانی به طور سریع و مساعدی به برنامه تمرینی ارایه شده جواب می دهند.

سندرم درد منطقه ای پیچیده (CRPS) سندرمی است با درد مداوم ناحیه ای از بدن که کاملا از نظر زمان و شدت بروز درد تناسبی با نوع و شدت ضایعه یا تروما ندارد. از مشخصات مهم این دردها این است که در محدوده عصب دهی عصب خاصی قرار ندارند. معمولا در ناحیه دیستال به ضایعه اختلالات حسی حرکتی، سودوموتور، وازوموتور و تروفیک شدت بیشتری دارد. میزان بروز این سندرم ها در خانم ها بیشتر از آقایان است.

مقدمه و اهداف سندرم دردکشککی- رانی یک عارضه رایج عضلانی- اسکلتی است. این سندرم، دارای عوامل مختلفی است. راستای نامناسب کشکک، به عنوان علت درد و اختلال مفصل کشککی- رانی، شناخته شده است. هدف از این مطالعه، مقایسه راستای کشکک بین بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی- رانی و افراد سالم بود.مواد و روش ها: روش نمونه گیری به شیوه غیراحتمالاتی ساده از بیماران مراجعه کننده به کلینیک فیزیوتراپی بود. راستای کشکک بین دو گروه مقایسه شد: بیست و پنج بیمار مبتلا به سندرم درد کشککی رانی با سابقه 15-12 ماه و 25 فرد سالم همجور با بیماران. زاویه کیو به صورت بالینی با استفاده از گونیومتر و زاویه کانگروئنس، طول کشکک و زاویه تیلت خارجی کشکک با استفاده از تصاویر رادیوگرافی اندازه گیری شد.یافته ها: طول کشکک و تیلت خارجی کشکک در گروه بیماران، از نظر آماری بزرگتر از افراد سالم بود. زاویه کیو و زاویه کانگروئنس بین دو گروه، تفاوت آماری معناداری نداشت.نتیجه گیری: عدم درمان به موقع و سریع بیماران مبتلا به سندرم درد کشککی- رانی زمینه مساعدی برای تغییر راستای کشکک فراهم می کند. بنابراین برای پیشگیری از تغییرات راستای کشکک در این بیماران مناسب است در طراحی برنامه درمانی به رفع هر چه سریعتر عوامل زمینه ساز و اصلاح راستای کشکک توجه شود.

درد عضلات جونده بعد از دندان درد شایع ترین درد در ناحیه دهانی صورتی می باشد. سندرم اختلال درد عضلانی صورت (MPDS) شایع ترین شکل اختلالات گیجگاهی فکی است. این سندرم شامل دردی است که از نقاطی در عضلات و فاسیاها شروع شده و همراه با اسپاسم و حساسیت به لمس و محدودیت در حرکت و خستگی و برخی اوقات دیسفانکشن می باشد. از طریق یک بررسی انتقادی مبتنی بر شواهد در منابع موجود مولفان قصد داشتند که اطلاعات جامعی درباره مداخلات درمانی برای درد عضلات صورت مهیا کنند. تعداد 51 مقاله انگلیسی زبان از سال 1981 تا 2013 از طریق منابع اینترنتی pubmed، Medline، Ovid، Scholar google برای این منظور بررسی شدند. مطالعات انجام شده در دو دسته کلی درمان های دارویی و غیر دارویی به تفصیل بررسی شده بودند. درمان MPDS ابتدا باید بر شناسایی و تصحیح علت زمینه ای متمرکز شود. از بین روش های دارویی Thiocolchicoside (TCC)، مهارکننده های NSAIDs و COX-2 و از بین روش های غیر دارویی اولتراسوند و لیزر نوید بخش هستند. مکانیسم پیچیده MPDS با مکانیسم های عصبی محیطی و مرکزی زمینه ای آن ممکن است به دشواری درمان MPDS، علی الخصوص در حالت مزمن منجر شود.

زمینه: سندرم آپنه انسدادی هنگام خواب یک بیماری شایع در جامعه است. چندین مطالعه مطرح کرده اند که سردرد به خصوص سردرد صبحگاهی در بیماران دچار آپنه انسدادی شایع تر از افراد سالم است.هدف: مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین سردرد صبحگاهی با سندرم آپنه خواب انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در سال های 1385 و 1386 بر روی 150 بیمار که جهت بررسی آپنه انسدادی خواب در درمانگاه نور تهران تحت آزمون خواب شبانه قرار گرفته بودند، انجام شد. از بیماران در مورد سابقه سردرد صبحگاهی پرسیده شد. بی خوابی و خواب آلودگی بیش از حد هنگام روز توسط پرسش نامه های استاندارد ((شاخص بی خوابی شبانه)) و ((شاخص خواب آلودگی اپورث)) بررسی شدند. نتایج آزمون خواب شبانه بیماران در دو گروه دچار سردرد صبحگاهی و بدون سردرد صبحگاهی مقایسه شدند. داده ها با آزمون های آماری تی و مجذور کای تحلیل شدند.یافته ها: بیماران دچار سردرد صبحگاهی و بدون سردرد صبحگاهی از نظر شاخص های اختلال تنفسی، میانگین اشباع اکسیژن خون شریانی شبانه و کفایت خواب تفاوتی با هم نداشتند. سردرد در زنان بیش تر از مردان اتفاق می افتاد. زمان کلی خواب در بیماران دچار سردرد کم تر از بیماران بدون سردرد (P<0.05) و بی خوابی شکایت شایعی در این بیماران بود. ارتباط آماری معنی داری بین خواب آلودگی بیش از حد روزانه و سردرد مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، کاهش اشباع اکسی‍ژن خون شبانه نمی تواند علتی برای شیوع بالای سردرد در بیماران دچار آپنه خواب باشد.

زمینه و هدف: درد قدام زانو دردی است که در جلو و مرکز زانو اتفاق می افتد و دارای شیوع بالایی میباشد که بررسی تاثیر درمانی روش های مختلف بر درد این بیماری امری ضروری است. هدف این مطالعه، اثر استفاده از تردمیل بر میزان درد بیماران مبتلا به سندرم درد قدام زانو را بررسی می کند. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی 136 بیمار مبتلا به سندرم درد قدام زانو (68 بیمار در گروه تردمیل و 68 بیمار در گروه کنترل) انجام گرفت. پس از ثبت اطلاعات دموگرافیک و نکات بالینی، بیماران به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند و درد پس از مداخله در دو گروه ثبت شد. آزمون آماری کای اسکویر، من ویتنی و t مستقل جهت مقایسه داده ها استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه ما نشان داد که میانگین نمره درد قبل از مداخله و در هفته اول بین بیماران مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال در دو گروه تردمیل و گروه کنترل تفاوت آماری معناداری نداشت، اما در هفته چهارم و هشتم در بیماران گروه تردمیل به صورت معناداری کمتر از گروه کنترل بود و این اختلاف در افراد با سن کمتر از 25 سال و دارای BMI بیشتر از 25، همچنان معنادار باقی ماند. نتیجه گیری: با توجه به شیوع سندرم درد پاتلوفمورال به خصوص در جوانان، باید درمان تکمیلی تردمیل در کنار درمان استاندارد برای بیماران صورت گیرد تا شاهد بهبود درد بیماران در کوتاه مدت شویم و به دنبال آن کیفیت زندگی بیماران افزایش یابد.

مقدمه: سندرم درد پاتلوفمورال (Patellofemoral pain syndrome یا PFPS) یا سندرم درد قدام زانو (Anterior knee pain syndrome)، یکی از شایع ترین اختلالات اسکلتی- عضلانی در میان افراد بالغ و جوان محسوب می شود. استفاده از انواع ارتزهای پا از جمله کفی، در درمان این سندرم بسیار رایج است. نتایج موجود در رابطه با تاثیر این نوع ارتزها بر درد و بیومکانیک مبتلایان به PFPS متفاوت می باشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تاثیر کفی طبی بر درد، عملکرد و بیومکانیک افراد بالغ مبتلا به PFPS بود. مواد و روش ها: جستجوی گسترده ای در پایگاه های اطلاعاتی IranMedex، Magiran، PubMed، ScienceDirect، Medline و ISI Web of Knowledge از سال 2000 تا 2015 انجام شد و کیفیت مقالات از طریق ابزار Black and Downs مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: از میان 117 مقاله حاصل از جستجو در پایگاه های فارسی و انگلیسی بر اساس واژه های کلیدی و بررسی عنوان، سرانجام 12 مقاله با توجه به معیارهای ورود به پژوهش، جهت ارزیابی نهایی انتخاب شد.نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که استفاده از اشکال مختلف کفی، می تواند منجر به کاهش درد و بهبود عملکرد در افراد مبتلا به PFPS شود. با این وجود، تاثیر چنین ارتزهایی در بهبود علایم پاتلوفمورال افرادی که دارای پرونیشن پا هستند، بیشتر است. تاثیر کفی بر کینتیک و کینماتیک مفصل پاتلوفمورال ناچیز گزارش شد.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه: سندروم درد پاتلوفمورال، یکی از شایع ترین مشکلات زانو است، که جوانان و نوجوانان آن را تجربه می کنند. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر یک برنامه تمرینی 8 هفته ای بر روی افراد دارای سندرم درد پاتلوفمورال است.مواد و روش ها: جامعه آماری تحقیق حاضر را 290 نفر از دانش آموزان پسر 17 تا 19 سال مقطع دبیرستان تشکیل دادند. نمونه های آماری 60 نفر از دانش آموزان مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال بوده، که به صورت تصادفی در دو گروه تجربی ((n=30 و گروه شاهد (n=30) تقسیم شدند و در مدت 8 هفته مورد مطالعه قرار گرفتند. گروه تجربی یک برنامه تمرینی متشکل از تمرینات کششی و تقویتی را به صورت سه جلسه در هفته انجام داد. شدت درد بر اساس مقیاس سنجش عددی و عملکرد حرکتی بر اساس مقیاس Kujala در ابتدا و در پایان 8 هفته مورد ارزیابی قرار گرفت. در تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS13 استفاده شد.یافته ها: متغیرهای سن، قد، وزن، شاخص جرم بدن و مدت زمان وجود درد مورد ارزیابی قرار گرفت و با استفاده از آزمون Mann-withney مشخص شد که بین دو گروه تجربی و شاهد از نظر این متغیرها اختلاف معنی داری وجود نداشت. در مقایسه بین دو گروه تجربی و شاهد قبل از انجام 8 هفته تمرین در شاخص شدت درد و عملکرد حرکتی اختلاف معنی داری مشاهده نشد (.(P>0.05 در میزان درد در گروه تجربی قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی، تفاوت معنی داری مشاهده شد (.(P<0.05 در میزان عملکرد حرکتی در گروه تجربی قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی، تفاوت معنی داری مشاهده شد ( .(P<0.05همچنین در میزان درد بین گروه تجربی و گروه شاهد بعد از اجرای پروتکل تمرینی، تفاوت معنی داری مشاهده شد (P<0.05). در میزان عملکرد حرکتی زانوی افراد بین گروه تجربی و گروه شاهد بعد از اجرای پروتکل تمرینی، تفاوت معنی داری مشاهده شد (.(P<0.05نتیجه ‎گیری: با توجه به یافته های پژوهش حاضر، تمرین درمانی می تواند در کاهش درد و بهبود عملکرد حرکتی افراد مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال موثر باشد.

مقدمه: سندرم درد پاتلوفمورال شایع ترین بیماری ناشی از استفاده بیش از حد ورزشکاران از زانو و یکی از علل شایع درد قدام زانو در ورزشکارانی است که به کلینیک های پزشکی ورزشی مراجعه می کنند و در زنان ورزشکار شایع تر است. تیپینگ ناحیه پاتلا (patellar taping) روش درمانی موثری جهت تسکین علایم دردناک در طیف وسیعی از افراد دارای این سندرم است. گرچه مکانیسم کاهش علایم پس از استفاده از tape کاملا مشخص نشده است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر taping بر تعادل پویا و میزان درد زنان ورزشکار مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال بود.روش بررسی: بر اساس این مطالعه 15 نفر از زنان ورزشکار مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال جهت شرکت در طرح انتخاب شدند. بدین منظور تعادل پویای این افراد قبل و بعد از مداخله tape و با انجام تست ستاره (Star Excursion Balance Test) اندازه گیری و ثبت گردید. شدت درد نیز با استفاده از (VAS (Visual Analog Scale اندازه گیری شد.نتایج: مقادیر بدست آمده از درد و عملکرد زانو قبل و بعد از مداخله tape با استفاده از آزمون t زوجی بررسی شد. عملکرد زانو بعد از استفاده از tape در جهات قدامی، قدامی - داخلی، داخلی، خلفی - داخلی و قدامی - داخلی بطور معنی داری بهبود یافت (p<0.05). همچنین میزان درد نیز بعد از مداخله tape کاهش معنی داری داشت (p<0.008).نتیجه گیری: نتایج مطالعه ما بهبود معنی داری را با استفاده از taping پاتلا در کاهش میزان درد زانو و افزایش کارکرد ورزشکاران مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال، نشان داد.